Stworzenie sobie odpowiednich warunków do pisania pracy dyplomowej

Praca studenta piszącego swoją pracę dyplomową wymaga odpowiednich warunków przestrzennych, czyli przyjaznego miejsca pracy. Trzeba więc przygotować stanowisko do tej pracy umysłowej, którą najczęściej nazywamy warsztatem.

Najważniejsze elementy warsztatu pracy dyplomowej:

  • wydzielenie stałego miejsca, aby w każdej wolnej chwili można było przeanalizować i uzupełnić niezbędne materiały;
  • wyposażenie wydzielonego miejsca w niezbędny i sprawny sprzęt, papier, przybory do pisania i podkreślania oraz pomoce wykorzystywane przez ucznia w edukacji;
  • potrzebujesz również biblioteki referencyjnej, czyli wypożyczenia lub zakupu kilku publikacji niezbędnych do ponownego wykorzystania. Zorganizowanie własnego warsztatu pracy umysłowej uczy umiejętności potrzebnych w każdej dobrze zorganizowanej pracy specjalistycznej. Dlatego staranne przygotowanie warsztatu przez absolwenta wzbogaca jego kwalifikacje do pracy zawodowej.

Warsztat wymaga indywidualnej koncepcji i przygotowania. Podczas jego użytkowania należy korygować słabe linki. Warto o tym mówić na seminariach. Każdy student ma osobiste doświadczenie i wie, co ułatwia pracę umysłową, a co ją utrudnia. Dzielenie się tego rodzaju refleksjami pomaga uczniom ulepszyć ich własne warsztaty.

W tej sekcji zwróć także uwagę na zarządzanie własnym czasem.

Określenie budżetu czasowego pracy magisterskiej ma fundamentalne znaczenie. Ilość i jakość czasu spędzonego na pracy ma istotny wpływ na jej ostateczną wartość. Ile z tych godzin należy zaplanować – 1sto, dwieście, a może trzysta? Ważne jest ustalenie budżetu czasowego na napisanie pracy dyplomowej. Istotny jest również sposób jego efektywnego wykorzystania w ujęciu dziennym, tygodniowym, miesięcznym, semestralnym i rocznym. Rzeczywiste planowanie funduszu czasu i jego gospodarcze wykorzystanie to cenna umiejętność człowieka.

Wyrównanie tekstu, dzielenie wyrazów w pracach dyplomowych

W pracach dyplomowych nie należy zapominać o wyrównaniu tekstu do prawej i lewej strony, to jest jego marginesów, czasem zwanym „justowaniem” – zarówno w głównej kolumnie, w tabelach, jak i w przypisach. Jeśli tego nie zrobisz, to cały tekst lub jego fragmenty (choćby te wstawiane metodą „kopiuj – wklej” z innych plików lub z Internetu) będą mieć boki czy marginesy przypominające postrzępioną chorągiewkę albo ułożą się na środku kartki jak tekst ogłoszenia.

W zależności od objętości pracy należy wyróżnić logiczne, proporcjonalne jednostki w postaci akapitów (fragmenty tekstu rozpoczynające się wcięciem w lewym górnym rogu). Rozpocznij nowy akapit trzema spacjami (spacjami) lub jednym kliknięciem tabulatora (klawisz Tab). Powinny mieć mniej więcej taką samą długość i każdy powinien odpowiadać jednej myśli. Jeśli chodzi o treść, akapit zaczynaj tak, aby najważniejsze frazy znajdowały się na końcu pierwszego zdania.

Przed znakami interpunkcyjnymi, takimi jak kropka, przecinek, średnik itp., Nie należy umieszczać spacji! Jeśli nie widzisz na ekranie odstępów (ich znakiem na ekranie jest kropka lub kwadrat w połowie wysokości dużej litery, niezależnie od czcionki i formatu czcionki) i nie masz pewności co do ich poprawnej liczby, to zmień sposób wyświetlania tekstu w ustawieniach edytora. monitor: umożliwia wyświetlanie spacji i, w razie potrzeby, również innych znaczników (podział na akapit, podział strony itp.).

Dzielenie wyrazów to duży problem dla początkujących lub niezbyt ciekawych użytkowników programów komputerowych do edycji tekstów. Nie oddzielaj ich samodzielnie na końcu linii – jak podczas pisania – wstawiając znak przesunięcia, ponieważ ten znak może znajdować się w innej pozycji niż na końcu linii po poprawieniu lub zmianie tekstu. Większość edytorów tekstu ma opcję automatycznego dzielenia wyrazów. Użyj tej opcji, aby uniknąć powyższego problemu. Jest to również ważne dla wyrównania tekstu. Jeśli nie ustawisz automatycznego dzielenia wyrazów, czasami między lewym i prawym marginesem jest dużo miejsca – wygląda to źle i utrudnia czytanie.

Programy do dzielenia wyrazów czasami nie radzą sobie z dziwnymi i rzadko używanymi frazami, co prowadzi do automatycznych błędów dzielenia wyrazów. Jeśli masz wątpliwości, czy program się udał, zwróć się o pomoc do specjalisty lub nie korzystaj z opcji automatycznego dzielenia wyrazów.

Niektórych zdań nie należy w ogóle rozdzielać. Na przykład, jeśli napiszesz „2009 r,” lub „100 $”, nie zostawiaj cyfr jako ostatnich w poprzednim wierszu ani nie przenoś ich skrótów do następnego wiersza. Nie należy pozostawiać spójnika „i” lub „a” na końcu wiersza. Aby uniknąć oddzielania takich wyrażeń lub przenieść koniunkcję do nowej linii, stosuje się tzw. Spację sztywną (zwaną również spacją twardą lub nierozdzielającą). Zwykle można to osiągnąć naciskając skrót klawiaturowy „Ctrl + Shift + Spacja” (zależy to od używanego edytora tekstu).
Taka spacja jest traktowana przez program jako znak stały łączący dwa znaki lub słowa.

Nie należy jednak używać sztywnych spacji, automatycznych formatów i stylów podczas wysyłania tekstu jako pliku (płyty CD, pamięci USB lub wiadomości e-mail) do drukowania. Możesz stracić dużo czasu na poprawianie manuskryptu, a twoje wysiłki i tak pójdą na marne, ponieważ kiedy tekst jest redagowany przez wydawcę i prasę, wszystkie te funkcje są zastępowane przez te używane przez profesjonalistów.


P.P. Grzybowski, K. Sawicki, Pisanie prac i sztuka ich prezentacji, Oficyna Wydawnicza „Impuls”, Kraków 2010

Wybór tematu pracy dyplomowej

W ciągu każdego roku akademickiego na polskich uczelniach są bronione dziesiątki tysięcy prac dyplomowych na najróżniejszych kierunkach: na zarządzaniu, administracji, finansach i rachunkowości i wielu wielu innych. Zazwyczaj wśród obronionych prac dyplomowych jest więcej prac licencjackich niż prac magisterskich. Na końcu tego wpisu znajdziesz kilkanaście tytułów, które ilustrują, jak różne tematy są bronione przez absolwentów uczelni wyższych.

Studenci wybierają tematy z ćwiczeń. Rzadko podejmuje się tematy wiedzy naukowej zwane teorią. W praktyce poruszane tematy inspirowane są osobistymi doświadczeniami z własnej pracy zawodowej, pracy krótkoterminowej, pracy krewnych, zarówno w firmach rodzinnych, jak i innych formach zatrudnienia. W praktyce tematy są bardzo zróżnicowane. Wiele z nich dotyczy przedsiębiorczości i wielu czynników, które wpływają na warunki ekonomiczne i wyniki gospodarcze. Koncentrują się na problemach mikroekonomicznych i teorii zarządzania. Niewiele jest kwestii makroekonomicznych, takich jak wpływ państwa na gospodarkę, rynek, inwestycje i konsumpcję.

Kiedy studenci rozpoczynający recenzję pracy magisterskiej bronili prac starszych rówieśników, z łatwością dostrzegają, że mają one charakter naukowy. Badania te zawierają logicznie usystematyzowaną wiedzę na ten temat. Student jest przekonany, że stan naukowego charakteru pracy jest osiągalny i realistyczny.

Wśród ukończonych prac dyplomowych nie znajdujemy dwóch identycznych tytułów. Gdy tytuł rozprawy obejmuje te same tematy, co zatrudnienie i bezrobocie, konsumpcja i płace, kapitał i inwestycje, upadłość i rozwój, przedsiębiorczość i innowacje, koszty, ceny i wydajność, opłacalność wysokich umiejętności, popyt, podaż i reklama itp. Innymi słowy w tytule pracy wskazują, że autor opisuje fakty z życia gospodarczego na interesujący go temat, miejsce i czas. Analiza tytułów badań dowodzi, że temat analizy merytorycznej każdego autora jest inny. Każda teza jest też inna i niepowtarzalna.

Czy różni się temat pracy dyplomowej od jej tytułu? Dlatego konieczne jest wyjaśnienie różnic między tymi dwoma słowami. Tematem jest precyzyjne zdefiniowanie problemu, który chcesz poznać. W kolejnych tytułach słowo temat ilustrują takie słowa jak: rekrutacja pracowników, satysfakcja z pracy, efektywność sprzedaży, rynek turystyczny, rynek nieruchomości itp. Temat wybierany jest na początku pracy magisterskiej. Po zakończeniu temat staje się częścią tytułu.

Tytuł tematu jest redagowany już po napisaniu pracy dyplomowej. Wybierając temat, nie wiesz dokładnie, jakich informacji potrzebujesz, aby się nim zająć. Musisz poszukać tych informacji. Między innymi na tym polega twórczy charakter pracy. Po zakończeniu badania można tylko napisać, jakim tematem interesował się autor, jakie informacje otrzymał, jaki okres analizował. Tytuł, zredagowany po zakończeniu pracy, ilustruje tematykę i metodę pracy. W większości przypadków tytuł określa, gdzie i kiedy temat jest analizowany. To miejsce i czas są jasno określone, o czym świadczy poniższa lista tytułów. Widzimy, że autor pierwszego artykułu przeanalizował temat „Rekrutacja pracowników” w „przedsiębiorstwie XXX” (uzupełnienie tematu). Inny autor podjął temat „satysfakcji z pracy” w stosunku do pracowników Urzędu Miejskiego w Legionowie.

Lista dwunastu tytułów z listy ukończonych prac dyplomowych w ostatnim roku akademickim:

  1. Zatrudnienie pracowników na przykładzie przedsiębiorstwa XXX w Olsztynie w 2019 roku;
  2. Badanie efektywności sprzedaży samochodów w serwisach internetowych na przykładzie dealera Skoda Auto Polska;
  3. Analiza źródeł satysfakcji z pracy pracowników Urzędu Miejskiego w Legionowie;
  4. Analiza ruchu turystycznego między Polską a Egiptem w latach 2015-2019;
  5. Badania rynku nieruchomości w Katowicach w 2018 roku;
  6. Model zarządzania małą firmą;
  7. Badanie jakości obsługi klienta w Urzędzie Gminy Serock;
  8. Charakterystyka działalności samorządu gminy Raszyn w latach 2017-2019;
  9. Wartość ekonomiczna pracy w trzyosobowym gospodarstwie domowym;
  10. Zarządzanie logistyczne procesami i ludźmi w Leroy Merlin;
  11. Analiza systemu wynagrodzeń w przedsiębiorstwie XXX;
  12. Analiza i ocena wykorzystania środków unijnych w rozwoju gminy Pudliszki.

Wygląd pracy dyplomowej

Pracę dyplomową należy złożyć w dziekanacie w co najmniej trzech egzemplarzach. Powinien być napisany na maszynie w formacie A4 i wydrukowany na papierze o gramaturze 80 g/m2. Zaleca się stosowanie przezroczystej okładki do wszystkich kopii, aby tytuł pracy był widoczny bez konieczności jej otwierania. Wszystkie prace, w tym strona tytułowa, przypisy i tabele, powinny być napisane jednym krojem szeryfowym (np. Times New Roman) w kolorze czarnym na białym, nie błyszczącym papierze.

Użyj tego samego kroju pisma we wszystkich elementach pracy, takich jak tytuły, numery stron, przypisy i treść. Poszczególne elementy, takie jak tytuł, tytuły rozdziałów i podrozdziałów, podpisy do ilustracji, cytaty, określenia obce należy wyróżnić stosując inny stopień i rodzaj pisma oraz ten sam krój pisma. Jedynym wyjątkiem są wzory matematyczne, gdzie dopuszcza się wpisywanie tekstu innym krojem przeznaczonym do tego celu (np. Cambria Math lub inny).

Tekst główny każdego rozdziału powinien być pisany czcionką 12-punktową z odstępem między wierszami (tzw. interlinią) 1,5. Wcięcie pierwszego wiersza 1,25 cm; akapit wyjustowany. W tekście głównym należy włączyć automatyczne dzielenie wyrazów (uwaga: wyrazy nie są dzielone w tytułach rozdziałów i podrozdziałów oraz w nagłówkach tabel). Numer strony na dole powinien być wyrównany z zewnętrzną krawędzią kolumny (numeracja stron zaczyna się od strony tytułowej, ale numer jest tylko ze strony spisu treści).

Marginesy:

  • po lewej stronie: 3 cm,
  • po prawej stronie: 2 cm,
  • góra: 2,5 cm,
  • dół: 3 cm,
  • margines oprawy: 1,5 cm (położenie marginesu oprawy: „wewnątrz”).

Wymiary pola tekstowego na stronie to: szerokość x wysokość: 13,5 * 24 cm, co należy wziąć pod uwagę przygotowując ryciny.

Wszystkie decyzje typograficzne powinny być konsekwentnie wdrażane w całej pracy.

Umiejętność pisania prac

Niezależnie od tego, czy zamierzasz napisać notatkę do lokalnej gazety, tekst do kroniki rodzinnej, ważny artykuł w czasopiśmie czy pracę semestralną – to dużo wysiłku. Trzeba przyznać, że nie można go porównać z wysiłkiem kulturysty wyrzeźbienia atletycznej sylwetki poprzez rzucanie tonami ciężarów. Z drugiej strony są pewne podobieństwa. Silny mężczyzna przestrzega diety, regularnie ćwiczy, aby nie stracić formy, odpoczywa przed zawodami.

Umiejętność dobrego pisania nie jest wrodzona – jeśli nie jest się potomkiem barda w bardzo prostej linii, istnieje pewne prawdopodobieństwo odziedziczenia genów literackiego geniusza. Zwykle osiąga się to poprzez forsowne ćwiczenia. Zanim więc zaczniesz tworzyć świetne prace, musisz napisać wiele ćwiczeń – czyli reprodukcyjnych, sprawozdawczych, analitycznych, opisowych itp., Opartych na pracy innych.

Wplatanie myśli w pracę pisemną lub realizację autorskiego pomysłu badawczego to już wyższa szkoła nauki jazdy, która z czasem przychodzi do uczniów wykazujących się odrobiną chęci i determinacji. O gotowości do samodzielnej ścieżki autorskiej świadczy wypracowanie własnego, niepowtarzalnego stylu i zmysłu krytycznego, które umożliwiają tworzenie tekstów, nawet na zadany temat. Więc możesz to zrobić. W miarę jak będziesz stopniowo pracować nad swoim warsztatem, przekonasz się, że też potrafisz dobrze pisać!

Istotnym czynnikiem determinującym ocenę pracy magisterskiej jest jej nakład pracy, wyrażony nakładem pracy i rozsądnie poświęconym jej czasie. Wbrew powszechnemu przekonaniu ilość pracy nie zawsze jest wiarygodnym wskaźnikiem intensywności pracy. A co z grubymi pracami, w których rozmiar czcionki sugeruje upośledzenie optyczne czytelnika, gdzie marginesy są szersze niż kolumna, a tekst składa się ze zdań powiązanych ze sobą bez wyraźnego powodu i sensu? Bardziej irytujące są tylko prace napisane zbyt małą czcionką, bez akapitów, których treść z łatwością zmieściłaby się w piątym tomie pracy magisterskiej.

Mówiąc o pracochłonności, często bierze się pod uwagę np. badania empiryczne, które, jak wiadomo, wymagają dużego zaangażowania, a w przypadku badań terenowych – także odporności psychicznej. Estetyka dzieła – jego wygląd zewnętrzny również świadczy o pracochłonności. I tak np. praca pracochłonna z pewnością nie jest pracą niedbale oprawioną w redakcję, niedorozwiniętą, w której od czasu do czasu zjadano ludzi (podczas czytania lub gorzej – niezależnie od tego) – o czym świadczą tłuste plamy. Taka praca, pisana na kolanie tuż przed oddaniem, nie powinna bowiem być akceptowana przez promotora i recenzenta.

Prace licencjackie i magisterskie – różnice i podobieństwa

W Polsce i Unii Europejskiej, a także w innych krajach świata, w szkolnictwie wyższym coraz częściej pojawiają się studia dwustopniowe. Studia te nie są nowym pomysłem władz państwowych III RP. W tym czasie konieczne było również opracowanie pracy licencjackiej na III rok studiów w celu uzyskania zgody na kontynuowanie studiów magisterskich po ich obronie. Studia licencjackie trwały trzy lata, a magisterskie – dwa lata. Jednak w Polsce Ludowej w drugiej połowie XX wieku studia dwustopniowe były wyjątkiem. Dominowały studia jednolite. Studia dwustopniowe dość szybko rozpowszechniły się w III RP. Stało się to pod wpływem Deklaracji Bolońskiej, którą rząd Jerzego Buzka zdecydował się wdrożyć w naszym kraju.

W powszechnej opinii studia pierwszego stopnia uważane są za niepełne. Absolwenci nie uzyskują tytułu magistra. Dlatego niektórzy absolwenci po zdaniu egzaminu licencjackiego kontynuują naukę na tym samym kierunku – studiach magisterskich. Ci studenci pytają: po co pisać prace licencjackie, skoro chcesz kontynuować studia, aby uzyskać tytuł magistra? Podejrzewają, że obowiązek pisania prac licencjackich został wprowadzony po to, aby uczelnie prywatne i państwowe miały dodatkowe źródła dochodu. To jest błędna opinia.

Celowość popularyzacji studiów dwustopniowych w Polsce jest tematem wielu konferencji. Prawdopodobnie praktyka organizowania tych studiów nie zmieni się w najbliższych latach. Duże zapotrzebowanie młodych ludzi na studia wyższe w Polsce i krajach Unii Europejskiej jest jednym z powodów wprowadzenia studiów dwustopniowych. Wielu kandydatów nie posiada wystarczającego przygotowania do studiów akademickich, które wymagają znajomości i zastosowania teoretycznych wyników badań. Organizowane są dla nich studia I stopnia, których głównym zadaniem jest przygotowanie do pracy zawodowej na danym kierunku studiów.

Jednak studia dwustopniowe mają też inne zadania. Jeżeli absolwenci tych studiów nie będą zadowoleni z tytułu licencjata, mogą podjąć studia drugiego stopnia na innej uczelni oraz na innych specjalnościach. Takie możliwości mają na celu ułatwienie podnoszenia kwalifikacji.

Na niektórych polskich uczelniach zniesiono obowiązek pisania prac licencjackich na studiach pierwszego stopnia i wprowadzono obowiązek zdawania specjalnego egzaminu końcowego. Jednak większość kadry akademickiej uważa, że prace licencjackie są bardzo cennymi zadaniami dydaktycznymi w kształtowaniu kwalifikacji studentów.

Praca na seminarium licencjackim ułatwia studentowi rozwijanie indywidualnych predyspozycji i umiejętności. Student uczy się samodzielności i odpowiedzialności przy podejmowaniu decyzji o wyborze tematu pracy licencjackiej. Aby dobrze wykonywać swoją pracę, musi zorganizować warsztat koncepcyjny. Uczy się planować, jak wykorzystać własny czas pracy, jeśli chce na czas skończyć studia. Uczy się publicznie prezentować swoją twórczość na seminariach. Zaczyna doceniać pracę zespołową, gdy dostrzega korzyści płynące z uczestnictwa w grupie seminaryjnej. Uczy się rozmawiać o sprawach zawodowych, słuchając wypowiedzi kolegów. Seminarium licencjackie jest potrzebne jako szczególnie efektywne i odpowiedzialne zadanie dydaktyczne.

Obliczono, że przygotowanie dobrej pracy licencjackiej wymaga kilkuset godzin efektywnej pracy studenta. Gdyby student zaliczył wszystkie przedmioty obowiązkowe w ciągu pięciu semestrów studiów, mógłby skoncentrować czas szóstego semestru wyłącznie na swojej pracy licencjackiej. Takie metody są stosowane na niektórych zagranicznych uczelniach. Czy taki sposób organizacji pracy seminaryjnej uczyniłby pracę studenta nad tytułem licencjata lżejszą i bardziej edukacyjną? Może warto poeksperymentować?


Aurelia Polańska, Praca dyplomowa nauką i sztuką, Wyższa Szkoła Administracji i Biznesu im. Eugeniusza Kwiatkowskiego w Gdyni, Gdynia 2012, s. 19-20

Problemy badawcze w pracy dyplomowej

Problem badawczy to bodziec intelektualny wywołujący reakcję w postaci badań naukowych. Problemy badawcze przybierają postać pytań, na które należy odpowiedzieć w trakcie naszej działalności badawczej. Pytania badawcze mogą być dwojakiego rodzaju:

1) pytania decyzyjne – zaczynają się od cząstki, jeśli są tylko dwie odpowiedzi: tak lub nie, np.

a) Czy chłopcy piją więcej alkoholu niż dziewczęta?

Na to pytanie możemy odpowiedzieć jednoznacznie:

  • Chłopcy również częściej spożywają alkohol niż dziewczęta
  • Chłopcy rzadziej spożywają alkohol niż dziewczęta.

2) pytania uzupełniające – zaczynają się od wyrażeń typu, takich jak itp.

a) Jakie są przyczyny spożywania alkoholu przez uczniów gimnazjów?

Odpowiedź na takie pytanie nie będzie jednoznaczna, jak w przypadku pytań zamkniętych (pytań decyzyjnych), np.

  • Łatwa dostępność alkoholu wpływa na rozwój alkoholizmu wśród młodzieży.

Jednak odpowiedzi na powyższe pytanie może być wiele, wszystkie będą subiektywnymi stwierdzeniami.

W pracy dyplomowej (licencjackiej lub magisterskiej) należy sformułować jeden główny problem i kilka problemów szczegółowych, które uzupełniają główny problem badawczy.


Ch. Frankfort-Nachmias,  D. Nachmias, Metody badawcze w naukach społecznych, Poznań 2001 , s. 220

T. Pilch, T. Bauman, Zasady badań pedagogicznych, Wydawnictwo akademickie Żak, Warszawa 1998, s. 175-176

Prace dyplomowe, licencjackie, inżynierskie, magisterskie

Standardowa praca składa się z dwóch części: teoretycznej i metodologicznej. Część teoretyczna obejmuje: spis treści, wprowadzenie, rozwinięcie (liczba rozdziałów uzależniona jest od tematyki pracy), przypisy, spis tabel i rysunków, bibliografię, załączniki, np. ankieta.

Część metodologiczna uzależniona jest od tematyki pracy.

Prace dyplomowe (licencjackie), inżynierskie i magisterskie. Wysyłka Pocztą Polską, po wcześniejszym wysłaniu na e-maila spisu treści oraz kilkunastu stron z pracy. Możliwość wysyłania pracy rozdziałami. Przedpłata na konto wynosi  50,00zł (w tym są już koszty wysyłki), reszta jest płatna u listonosza przy odbiorze – możliwość sprawdzenia zawartości  paczki przy odbiorze, a przed zapłatą.

Istnieje również możliwość odbioru osobistego. Jeżeli praca miałaby być wysyłana rozdziałami, należy uiścić wpłatę z góry na konto za każdy rozdział. Koszt takiej wpłaty jest obliczany w zależności od ilości rozdziałów każdej z prac.